20. nóvember 2007 17:25

Ég setti loks mörk

Nú var komið að því....aftur. Ég ætlaði að henda honum út. Mér leið orðið mjög illa í sambandinu við manninn minn. Ég var kvíðin og þunglynd alveg eins og svo oft áður í fortíðinni, áður en ég kom í Al-Anon. Við töluðum lítið sem ekkert saman lengur og allt  annað kom í forgang: Vinnan, áhugamálin og tölvan. Hann var hættur að mæta á fundi, löngu hættur að vinna sporin. Hann var orðinn mjög veikur aftur.
Ég bað til æðri máttar en líkaði illa skilaboðin sem hann gaf: ,,Gerðu eitthvað”.  Hingað til hafði ég bara þagað, sýnt æðruleysi og beðið fyrir honum. 

Ég hringdi í trúnaðarkonuna mína og Al-Anon félaga. Þær sögðu líka það sama.
Ég fattaði að ég hafði leift honum að koma fram við mig eins og gólftusku.  Ég áttaði mig á að ég væri líka orðin veik. Þrátt fyrir að ég færi á fundi, væri að sponsa og væri í þjónustu. Ég hafði gleymt einu: Að tala reglulega við trúnaðarkonu mína.
Ég fór á Al-Anon fund og það var eins og allir væru að tala um minn vanda. Ég tók ákvörðun: Ég ætlaði að setja mörk. Þegar ég kom heim varð ég svolítið hissa, ég hafði beðið hann að tala við mig er ég kæmi heim. En nú sat vinur hans í stofunni? Viðbrögð mín komu mér á óvart, ég hafði gleymt að hann væri veikur alkóhólisti og fellur alltaf í sama farið. Auðvitað hafði hann beðið vin sinn að koma í heimsókn eins og alltaf þegar ég ætlaði að ræða eitthvað alvarlegt við hann.
Ég ákvað að þetta væri vonlaust, ég sleppi þessu bara!
Ég sagði ekkert og fór í rúmið. Löngu seinna fór vinurinn og hann fór í tölvuna. Æðruleysið var farið að þverra þegar ég kallaði hann uppí.
Ég var kvíðin að allt væri misskilið sem ég segði, að allt færi í háaloft. En ég hef lært í Al-Anon að stíga í óttann og ég las upp mörkin. Að ég vildi EKKI: Að það sé ekki rifist eða þessháttar fyrir framan börnin. Að hurðum sé skellt og hlutum sé hent í gólfið í reiði. Og  að stöðugum aðfinnslum og niðurrif í minn garð hætti. Hann sagði ,,Ok, þá höfum við komist að samkomulagi” Ég sem átti von á rifrildi og fílu-, svo bara ekkert mál. Og ég hugsaði vá prógrammið virkar! Eftir þetta töluðum við lengi saman. Hann tjáði mér sínar tilfinningar og langanir. Ég passaði mig á því að hlusta á hann og svara í kærleika.  Ég gerði mér grein fyrir mörkunum hvar maðurinn minn og alkóhólistinn skerast. Ég hugsaði mér sjálfri mér: Mikið er hann veikur maður og svakalega er ég veik með honum. Ég fór að sofa sátt við líf mitt.